احتياط واجب آن است كه خود را معالجه نمايد . ( مسأله 315 ) : كسى كه نمىتوانسته از بيرون آمدن بول ومدفوع جلوگيرى كند ، پس از بهبودى لازم نيست نمازهائى را كه هنگام مرض مطابق وظيفة اش خوانده قضا كند ، ولى اگر در بين نماز مرض أو خوب شده ، بايد نمازى را كه در آن وقت خوانده دوباره بخواند . ( مسأله 316 ) : هر گاه مبتلا به مرضى است كه نمىتواند از خروج باد جلوگيرى كند ، بايد به وظيفة كسى كه نمىتواند از بيرون آمدن بول ومدفوع خوددارى كند عمل نمايد . چيزهائى كه بايد براي آنها وضو گرفت ( مسأله 317 ) : براي پنج چيز وضو گرفتن واجب است : أول : براي نمازهاى واجب ، غير از نماز ميت كه وضو داشتن در آن شرط كمال است . ودر نمازهاى مستحب وضو شرط صحت است . دوم : براي سجده وتشهد فراموش شده ، اگر بين آنها ونماز حدثى از أو سر زده - مانند بول كردن - ، وبنابر احتياط واجب براي سجده سهو هم وضو بگيرد . سوم : براي طواف واجب خانه كعبه . ودر طواف مستحب وضو شرط صحت است . چهارم : اگر نذر يا عهد كرده يا قسم خورده باشد كه وضو بگيرد ، يا نذر كند عملي را كه وضو براي آن مستحب است ، با وضو انجام دهد . پنجم : اگر نذر كرده باشد كه جائى از بدن خود را به خط قرآن ويا أسماء ذوات مقدسه مانند خدا ورسول أكرم ( صلى الله عليه وآله ) وأئمة ( عليهم السلام ) ونيز حضرت زهراء ( عليها السلام ) برساند ، وبراي آب كشيدن قرآني كه نجس شده ، يا براي بيرون آوردن آن از مستراح ومانند آن ، چنانچه مجبور باشد دست يا جاى ديگر بدن خود را به خط قرآن برساند ، بايد وضو بگيرد ; ولى چنانچه تأخير آن به مقدار وضو بي احترامى به قرآن باشد ، بايد بدون وضو قرآن را از مستراح ومانند آن بيرون آورد ، يا اگر